مردم از «کلید روحانی» گشایشی ندیدند/ قفل‌های سنگین زدید و رفتید!

«با کلید آمد روی کار اما حالا با ده‌ها در بسته و صدها قفل فولادین می‌رود.» این جمله شاید خلاصه‌ی عملکرد دولت تدبیر و امید باشد. امروز باید منتظر باشیم و امیدوار که دولت بعدی بتواند این درب‌های قفل شده را یکی یکی بگشاید و مشکلات را از چهره خسته و رنج دیده‌ی مردم ایران بزداید.

 
«سیاهِ سیاه یا سپیدِ سپید» تعبیر درستی نیست، علمی و کارشناسی نیست. می‌توان ادعا کرد عملکرد دولت روحانی در بازه خاکستری بین سیاه و سپید اما در منتهی الیه آخر سپیدی‌ها جای می‌گیرد. در چهارساله اول، عملکرد روحانی «نسبتاً خوب» ارزیابی می‌شود. روحانی در چهارساله اول، دستاوردهایی در زمینه برجام و تلاش‌هایی در جهت بهبود اوضاع داشت که قضاوت در مورد آن را به تاریخ می‌سپاریم. مردم قدرشناس ایران که به کمترین اصلاحات و بهبود راضی‌اند و توقع چندانی از دولت‌ها ندارند، در همان زمان همان دستاوردهای اندک را ستودند و از دولت تدبیر و امید تشکر کردند و به همین دلیل برای بار دوم به روحانی رای دادند. اما به محض اینکه این دولت از مردم رای اعتماد گرفت، ورق ناگهان برگشت!
 
چهارساله دوم دولت روحانی، دوران افول شرایط اقتصادی و اجتماعی کشور بود. از ابتدای ۹۷ موج سهمگین گرانی‌ها و تورم، شروع به قیچی کردن سفره‌های مردم کرد؛ تورم سرسام آور، نفس گروه‌های کم درآمد را برید؛ در همین دوران، تخلفات مدیریتی، اشتباهات فاحش، ناتوانی در تامین انرژی، طرح‌های ناتمام، حقوق‌های نجومی و سوءبرداشت‌ها از بیت المال، صدای انتقاد مردم را به آسمان رساند. هر روز بحرانی از پی بحران دیگر، این دولت حتی برق پایتخت را نتوانست مدیریت کند! انگار امورات مملکت به دست قضا و قدر سپرده شده و دولتی در کار نیست!
 
البته نمی‌توان واقعیت‌ها را منکر شد. بلاهای طبیعی و غیرطبیعی در این چهارساله بسیار بودند. دولت روحانی با بحران سیل و بحران تحریم و خروج ناگهانی ترامپ از برجام مواجه بود. این دولت دو سال است که با غول مهیب کرونا دست و پنجه نرم می‌کند. این بحران‌ها را نمی‌شود نادیده گرفت اما نمی‌توان فراموش کرد که در این بحران‌های پیاپی، هیچ زمان «مدیریت بحران» به معنای واقعی و کارآمد آن نداشتیم. و جای تعجب دارد که روحانی هنوز در آخرین روزهای صدارت خود، گناه همه مشکلات را به گردن تحریم‌ها می‌اندازد و راه نجات را تنها در توافق با آمریکا و احیای برجام می‌داند. آیا عدم کنترل و مدیریت بازار و موج سنگین تورم، فقط گناه تحریم‌ها بود؟ آیاعدم مدیریت بحران کرونا و قرنطینه‌های ناموفق و چندصدایی در حل مساله، به برجام و تحریم ربط دارد؟! چرا نتوانستند به خوبی از مشاغل آسیب‌پذیر در دوران بحران کرونا حمایت کنند؛ چرا دسته دسته شاغلان به ارتش بیکاران پیوستند و دولت فقط نظاره‌گر بود؟! چرا وقتی قوانین گمرکی و مالیاتی دمار از روزگار تولیدکنندگان درمی آورد این دولت، همین دولت تدبیر و امید هیچ کاری نکرد، تنها ایستاد و تماشا کرد؟!  البته نمی توانیم نادیده بگیریم که در همین دولت، موفقیت هایی در صنایع فولاد و معدن و پتروشیمی شاهد بودیم و شاخص های روبه رشد هم داشتیم، باید همه واقعیت ها را دید و گفت نه فقط بخشی از آن را.
 
اما دولتی که به جای اهتمام برای رسیدن به استقلال و رونق تولید، تمام تخم مرغ‌های خود را در سبد برجام و توافق هسته‌ای چیده است، هیچ تلاش موفقی در زمینه تامین معیشت مردم یا حل مشکلات داخلی نداشته است لااقل این تلاش‌ها هرگز به نتیجه مطلوب نرسیده است، زندگی مردم را می‌بینیم که چطور بحران‌های پیاپی را با رنج و استیصال متحمل می‌شوند.
 
یادمان نرود که مقام معظم رهبری فرمودند دلخوش به مذاکرات نباشیم. پس ما حق نداریم همه مشکلات را به برجام و آمریکا گره بزنیم و از خود سلب مسئولیت کنیم. اما دولتی که همه‌ی هم و غم خود را صرف برجام کرده، در چهارساله دوم به هیچ وجه نمره قبولی نمی‌آورد؛ اگر عادلانه نمره بدهیم بیشتر از پنج یا شش نصیب روحانی در دولت دوم نمی‌شود!
 
و حالا مردم روزشماری و حتی لحظه شماری می‌کنند که این دولت زودتر تمام شود و از مصدر امور کنار برود. و چنین اتفاقی در بیش از سی یا چهل سال اخیر هرگز سابقه نداشته است! سابقه نداشته که مردمی که خودشان به یک دولت رای می‌دهند، آن چنان از همان دولت منتخب مایوس شوند که برای رفتنش لحظه شماری کنند!
 
باید بگوییم ثمره‌ی عملکرد دولتی که با کلید آمد، امروز ده‌ها قفل سنگین است. باید بگوییم افول تاریخی مشارکت مردم در انتخابات نیز نتیجه و ثمره عملکرد ضعیف همین دولت است و باید بگوییم آقای روحانی، شما که نتوانستید قفل‌ها را با کلیدتان بازکنید حتی ده‌ها در باز را قفل زدید و همه را دچار مصیبت و گرفتاری کردید، لطف کنید برای همیشه از صحنه سیاست این کشور کنار بروید؛ باور کنید -به راستی باور کنید- که مردم ایران دیگر هیچ زمان تمایلی به شما نخواهند داشت. آقای روحانی زمین سیاست را ببوسید و خداحافظی کنید …..
 
مرتضی بلوکی- کارشناس رسانه
این مقاله را به اشتراک بگذارید

لینک خبر:



ارسال نظر

فیلدهای اجباری را تکمیل نمایید

درباره ما

درباه ما

تبلیغات

اشتراک در خبرنامه

Top